Schoenen zijn verkrijgbaar in de New Kicks vlakbij de Grote Markt in Brussel. Já, met pompje er op en eraan, ze staan lijk mégaduidelijk aan de ruit met “pumpers” ofzowiet dernaast (allesinds een woord afgeleid van “to pump”)
http://www.gentonafhankelijk.org/
Zeker lezen:
http://www.gentonafhankelijk.org/?p=59
http://www.gentonafhankelijk.org/?p=49
en meer van dats…
Lach u krom, dames & heren!
Ik heb het al ontelbaar vaak bekeken, ‘t blijft gewoon grappig 
Het werd tijd voor wat vernieuwing!
Zoals u kan aanschouwen: een strak, eenvoudig, maar classy design. Met véél dank aan Thomas voor de achtergrond!
Wegens nood aan een nieuwe pyjama en fluostiften (blok…) trok ik vorige week zaterdag toch richting Nieuwstraat in Brussel. Man, ik voelde mij compleet uit de boot vallen, met kleren aan die nooit van zijn leven zelfs in de buurt kwamen van iets lijkt op wat in de H&M/Zara/Berschka te vinden is. Kwestie dat ik zo intelligent was om mijn custom-kleren aan te doen - niet dus, daar liep ik in mijn 2dehandskleren (met gaten in, jawel) tussen een bende wichten die de laatste modieuze trends droegen, en het blijkbaar nodig vonden die nog eens in vijfvoud aan te schaffen. Ofwel ben ik compleet uit de boot gevallen, ofwel is die mode nogal… te wensen over latend 
Aan het begin van de Nieuwstraat begon ik aan die ‘jacht’ die ik al zo lang niet meer had gedaan. Begonnen beneden, waren schattige pyjamaatjes troef. Om verkoopsredenen bevinden de 2 pashokjes (voor de hele winkel, jawel) helemaal bovenaan, waardoor men wel moet kijken naar álle soorten pyjama’s die er te koop zijn. Boven gekomen trapte ik erin, ik zag een nóg een mooie pyjama, zocht mijn maat toen… Het rek zowat even naar beneden donderde… Rond mij kijkend van ‘ho daar heb ik niet mee te maken hoor’ (hoofd links schuin omhoog, hoofd rechts schuin omhoog), besloot ik dat het universum uitgewezen had dat die pyjama niets voor mij was, en liep naar het pashokje, dankbaar dat geen van die modieuze dametjes die 5 modieuze pyjama’s willen aanschaffen voor dit seizoen, op hetzelfde verdiep aanwezig waren..
In het pashokje zelf, ontdekte ik dat schoonheid dit seizoen duidelijk primeerde op comfort… Algauw had ik mijn beslissing gemaakt om geen pyjama’s te kopen die de bloedbaan in mijn armen afsluiten met een rekker (een rekker, in een pyjama…), met pins op (ideaal om uzelf een beetje dood te steken in uw slaap…), en een broek die duidelijk niet flatterend moet zijn en gegarandeerd omhoog kruipt tijdens het slapen - zeker als die 35 euro kost. Net terug in mijn flodderkleren - kwestie ze te beschrijven in wat modemadammen ervan denken - hoorde ik stemmen op het verdiep. Met een rood hoofd bleef ik zitten in het pashokje, het moesten eens verkoopsters zijn… Tot ik ineens een Hollands accent ontwaarde! Weer wit geworden liep ik uit het pashokje, het rek voorbij (’tiens wat is hier gebeurd?’) en terug naar beneden, naar buiten - zonder pyjama.
Volgende winkel: H&M. Ik ging dadelijk helemaal naar boven - jaja, weeral een verkoopstruc - en wonderbaarlijk genoeg wierp ik amper een blik op de collecties, waarschijnlijk doordat alles op elkaar leek. Hier kwam ik beter aan mijn trekken wat pyjama’s betrof. Ik nam er een 5tal - voelde mij al helemaal een van die shopaholics - en liep richting pashokjes. Waar ik tot de constataties kwam dat 1) broek & bovenstuk aan elkaar vasthingen, héél handig om te passen, 2) dat een broek blijkbaar wel los mocht zitten maar een bovenstuk niet, bijzonder stijlvol :S, 3) Comfort hier duidelijk ook onderdeed. Uiteindelijk besloot ik een joggingbroek te kopen, en op een later tijdstip op zoek te gaan naar een mannentshirt voor erbij - ik heb geen nood aan spannende vrouwelijke t-shirtjes om in te slapen.
Vreemd genoeg liet ik mij onderweg naar de Hema (voor fluostiften) verleiden tot een tripje naar de Zara. Teleurstellend, jawel. Oftewel ging het om saaie kledingstukken, oftewel om vintage-wannabe’s, resulterend in een verschrikkelijk toonbeeld van mexicaanse stijl, in combinatie met silhouetten die op de ballen trokken, en 70’s printen. Het enige dat ik vond was een T-shirt dat nog dienst kon doen als pyjamabovenstuk (en niet in de pyjamarekken, neen), maar wegens grote rij aan de pashokjes liet ik het voor wat het was. Rondlopend besefte ik ineens weer waarom het net zo goed was dat ik weinig ging shoppen de laatste tijd: mijn schoenenprobleem. Elke schoen moest ik eens aanraken, kijken hoeveel het kostte. Maar toen begon ik mijzelf te vertellen hoe ‘weinig’ schoenen ik had gekocht dit jaar, hoeveel schoenen ik nog had van de jaren ervoor, en liep de Zara uit - zonder schoenen.
In de Hema waren fluostiften snel gevonden, maar ik bleef maar ronddwalen met het gevoel dat ik nog iets moest kopen. Ik keek naar alles, zakken, pyjamabovenstukken, kamerjassen, servies, vazen, kaarsen, opbergboxen, sieraden, schriften (heb nood aan een nieuw dagboek, was redelijk gerechtvaardigd), … Tot ik besefte dat ik helemaal niets anders moest kopen, was ik in de val van de consumtiemaatschappij aan het lopen? Ik trok mijn been uit de betreffende val, en hups, daar stond ik ineens aan de kassa. Voor mij mensen met knuffeltjes, sieraden, opbergboxen, kaarsen servies, kamerjassen … (ze waren er wel in gevallen, in die val). Alles ging bliep-bliep-bliep over de toonbank, en aangezien ik niet goed ben in wachten, was ik verheugd dat ze zouden gaan betalen. Tot er ineens een genoot van hen af kwam met 2 knuffeltjes, oh zo schattig, ze moesten er toch ook een kopen, maar welk van de twee!? Elk knuffeltje werd grondig bestudeerd: er werd aan gevoeld, gesnuffeld, omgedraaid, omgeplooid, doorgegeven, … Het duurde… en het duurde… te lang… “Ah, wordt de collectie tegenwoordig pas bekeken aan de kassa zelf??” vroeg ik,
met mijn oh z
o onschuldige naïviteit van een niet meer ervaren shopster. De kassierster schoot in de lach - blijkbaar vond ze de toestand ook niet zo aangenaam. Blijkbaar vatte hun brein de ironie niet; ze glimlachten en gingen door met kiezen. Grmbl. Kuch. Boze blik. Ik raakte vrij geagiteerd, ik heb namelijk belangrijkere dingen te doen dan getuige te zijn van de verscheurende keuze die jullie moeten maken tussen een roze en oranje knuffel… *por* “Er staan nog mensen achter jullie die hier geen tijd voor hebben” - blik. Nu kwam de boodschap blijkbaar wel aan; de reeds gescande producten betaalden ze, en ze gingen een eindje verderop hun levensbelangrijke discussie verderzetten. Man. Alsof dat kindje gaat doodgaan als zijn/haar knuffeltje roze is ipv oranje -_-
Op de terugweg naar mijn kot passeerde ik de supermarkt, en kocht biomelk, biofruit, bioburgers, biobrood, biofruitsap, biobiobiobio. Kwestie dat ik mij weer outsider voelde. Mijn leven bestaat uit belangrijkere dingen dan oncomfortabele pyjama’s, oorbellen, keuzes tussen groen/grijs, oranje/roze, mooi haar, make-up en wannabe-vintage die over 5 maand weer passé is. En tenslotte had ik nu geld over om aalmoezen uit te delen. In de vorm van biofruit, biobrood, biofruitsap, biogroente, biobiobio.
Dinsdag 27 november: om 11u stond ik op, en ging ik achter mn 30 euro bij de bank, de 30 euro die rechtstreeks naar mn lipgat zou gaan… Vanaf nu kon ik niet meer terug vond ik. Ik moest ervoor gaan. Om half 2 nam ik de trein naar Gent, waar ik met Eline, steun in piercingtijd, had afgesproken. Op de trein schreef ik wat in mn dagboek, maar de laatste 10min van de rit werd ik zowat gek, nog nooit hadden 10 minuten zo lang geduurd! Toegekomen in Gent nam ik de tram naar de Bodydesign, waar Eline naartoe zou komen (de bus had vertraging…). Na 5 minuutjes stressvol wachten zag ik Eline, en we gingen naar binnen. Eenmaal binnen vloeide de stress weg uit mijn lijf, het was alsof het eender welke doorsnee dag was. We kregen dadelijk te horen dat het maar voor 15u30 zou zijn, en ik moest een formuliertje invullen. Wat een heel grappig aspect was van de dag:
Hartproblemen: neeuuuuuuh 
Hoge bloeddruk: nooit
Goede gezondheid: ja, goed geslapen: ja, goed gegeten: ja -> en die waren nog waar ook 
Bon, blijkbaar voldeed ik met mijn gepakte pijnstiller (ja, twas valsspelen, en dan, ik doe het tenminste 
) mn allergie, en snel flauwvalding toch aan de voorwaarden (maar goed dat ik hart en bloeddruk der niet bij heb gezet
We zouden wat gaan rondlopen tot “het uur” kwam. Ik ging in de panos nog iets eten omdat ik alweer honger had gekregen, en een volle maag gaat flauwvallen tegen. We gingen samen kijken in een winkel voor een stretch voor Eline, der zat zo een mooie tussen! Maar mijn oor stretchen is nog steeds compleet out of the question.. ‘t Is mooi, maar ‘t is ook een gat in uw oor Op de terugweg vergat ik bijna rietjes te pikken in de McDonalds (ik ben een student, ik heb echt gn geld voor rietjes…), gelukkig wees Eline me erop. Pecht dat ik had jong, de McDo was lijk superleeg, met 3 persooneelsleden die ik moest passeren… Bon dacht ik, dan ga ik maar voor de onsubtiele manier, en deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Genant, maar ‘k had mn rietjes wel!
En we liepen verder naar de Bodydesign.. Kreeg ik wel weer stress De piercster (Hetty, die ik al had gemaild) wist al direct toen ik antwoordde op haar vraag “waarvoor ben je allergisch?” met “methylchloroisothiazolinone” wie ik was Ze mat mn lip en there we went… We werden naar het kamertje geleid, door zo een toffe gang
Er stonden zou oude cinemastoeltjes, aanbiddelijk! En ze kwamen Eline nog van pas Het kamertje zelf vond ik ook leuk, helemaal blauw, met wat kadertjes die ophingen. Véél leuker dan de Tumi, daar is alles wit steriel en schreeuwt het “krijg stress! krijg stress! krijg stres!!” Het blauw gaf iets rustgevends 
Tot Hetty allemaal tangen uithaalde 1,2,3… Howjeeeeee dacht ik even Maar ze zei dat ik mij niet moest laten afschrikken daardoor Neen hoor
Bon, ze ontsmette mijn lip, duidde de plaats aan (en net degene die ik wou, zis zo goed ), legde uit dat er nu een lang staafje in zou gaan en later mocht er een kort in, de naverzorging (heb ik eigenlijk niet goed bij opgelet, maar kheb een papiertje meegekregen.. dat ik vergeten ben bij Eline Maar ik ben flink en ga dat goed verzorgen hoor!). En dan ging de klem derop, deed al pijn, echt heeeeeeel oncomfortabel, ‘k voelde mij precies een vis aan een haak. Maar twas nog niets tov wat komen kwam, de haak zat er nog niet in 
“adem eens diep in” *ademt diep in* “en nu uitademen” *ademt uit en dwingt zichzelf niet “stop” te roepen* MAN MILJAAR GODVERDOMME 
Kben mij een ongeluk verschoten van de hoeveelheid pijn.. ‘t Was ook helemaal niet zo een in-uit-ding.. twas zo (ik citeer Eline) in-in-in-in-in-uit… De uit voelde ik zelfs niet, maar man de in (bovenkant van mn lip) deed zo verdomd veel zeer, kreeg in mn rechteroog zelfs een traan… En toen ging het staafje derdoor, deed al evenveel pijn eigenlijk En ik maar wapperen met mijn handen van *piiiijjjn* *piiiijjjn* en Eline maar twijfelen of ik nu een hartaanval kreeg of niet (we hadden afgesproken dat als ik mn hand opstak, het mijn hart was dat doorsloeg, maar liet het mij eerder in de steek dan extra te gaan kloppen). Nadat ze net het onderste bolletje derop had gedraaid (ik dacht het bovenste, blijkbaar voelde ik het verschil al niet meer) moest ik toch ff gaan liggen man Ging ik nog nr de verkeerde kant gaan liggen (verdorie, deed dat er nu toe ), maar bon, twas al stukken beter liggend, kvoelde mij direct weer vrolijker
Eline heeft zich op dat moment héél sterk gehouden Hetty bood me cola aan, ze zei dat normaal drinken wel moest lukken. Heb ik toch het rietje uit mn rugzak gepakt, kzag dat niet zitten om nog een beker tegen mn lip geduwd te hebben Eline kwam er weer bij zitten en ik zei “dat is echt een piercing die ik geen twee keer laat zetten” ‘k Was echt in de “had ik dit maar geweten, ik had het nooit gedaan”- stemming. Schoot het Hetty ineens te binnen dat ik nog niet eens in de spiegel gekeken had en twas ZOOOOOOOOOO MOOOOOOI!!! Opeens kwamen er zinnen uit mn mond als “wow, ‘t was ‘t hem echt wel waard” ipv “‘t deed zooooo veel pijn jong!” Kweet zelfs niet of die van twee keer laten steken nog geldt ‘k Was echt zo gelukkig!
Bon, uiteindelijk was ik weer in orde en in staat om te stappen zonder te denken dat ik ronddraaiend aant zweven was, en de kick kwam op Lopen we weer naar voor, staat daar een knappe jongen die bewonderend staart naar mn VL, ik “jeej, ik ben zo stoer en moedig”, vraagt Hetty even later of ik zeker ben dat het gaat, daar ging mn stoere aura 
Op weg nr Eline’s kot heb ik zeker in 5 auto’s naar mezelf gekeken, in een motorspiegeltje, 7 etalages ‘t Is zo mooi, kheb er totaal geen spijt van, tis echt de pijn waard ‘t Grappige is dat de pijn achteraf nu, net evenveel is dan als ik een paar weken geleden gedroomd heb En in die droom was het ook zo mooi, de droom gaf zelfs de doorbraak )
Naaldenfobie my ass, kben alleens ni flauwgevallen ‘k Ben zo trots op mezelf dat ik het gedaan heb, ‘t dringt nog niet goed tot mij door… 2 jaar geleden waren piercings zo compleet out of the question met mn naaldenschrik… ‘t Is zo ongeloofelijk, maar waar… Net als toen Evy en haar vriend gingen trouwen, da was ook waar, maar ‘t leek zo onecht.. (die waren 18 en 19…). Als ik eraan terugdenk heeft het zo het gevoel van een droom… Een pijnlijke, maar leuke droom
“Heeft mama al verteld datk een piercing wil?”
“Neen”
“Ja, mama vond het goed, mag ik van u een piercing?”
“Moe gij da weten, zie gewoon da ge niet leegloopt van de gaten”
(dochterlief schiet in de lach, en denkt weer “kwist het!”)
“Mama zei da ook, ze was alleen bezorgd om de familiereacties”
“kzal kik een penispiercing nemen en daarmee bloot lopen, ze zullen wel reageren.”
(dochter vraagt zich af waarom ze het slachtoffer is van ouders die te mee zijn met de nieuwe ontwikkelingen in… de wereld
Bonbon, ze zijn er alletwee niet zot van, maar ze houden mij niet tegen 
(en ze weten ook dat als ze neen zeggen, ik het toch zou kunnen laten steken
“Mama, maak je hoofd even leeg, ik moet iets vragen…”
(Moeder antwoordt terwijl ze aan het opruimen is) “Ja vraag es”
“Mama, ge moet uw hoofd leegmaken, ge zijt aant opruimen…”
“jamaneen vraag maar!”
(Dochter begint al te glimlachen bij de gedachte van) “Ik wil een piercing…”
“zucht” (Dochter denkt: ik wist het!) “En waar wilde der een?”
“in mijn lip… ‘k Wilt al zo lang, ma da was altijd zo een die slecht was voor mn tanden, die die ik wil komt der vanboven uit en da’s niet slecht voor mn tanden” (steekt een babbel af over de gunst die haar lieftallige ouders haar hebben verleend van een beugel) (ja, ik wou er zelf een, ik zag er niet uit)
“ma kvind dat niet mooi e” (zegt de moeder, maar dochter heeft al door dat het ok is)
“jama tkomt echt niet aan mijn tanden hoor dus das echt niet slecht. En natuurlijk ga ik daardoor ook twee megagrote stretches in mn neus steken, 5 liter alcohol per dag drinken, drugs spuiten en mij prostitueren!” (ironisch)
(moeder antwoordt ironisch) “jah, da’s zowa uw zaak aant worden he nu, ik ben eerder bezorgd over de familiereacties” (dat laatste was niet ironisch, de reacties gaat zij inderdaad krijgen, niet ik..)
(dochter, enthousiast) “en daarvoor hebde kunststof bollekens!!! da’t ziet ge bijna niet, dus op familiebezoeken draai ik dat er gewoon op!”
(moeder, minder enthousiast) “of ge haalt die der dan uit”
-_- “tuurlijk, ik zou vanzelfsprekend geld geven aan een piercing om die 2 maand later voor 4u familiebezoek te laten toegroeien… De bollekes, mama! ‘k Zal nog naar sinterklaas meegaan zonder… “
“en met welk geld gaat gij dat laten steken?”
“met dat van sinterklaas…”
“maar als gij praat gaat da toch gans tijd tegen uw tanden zitten? Praat daar vrijdag eens over met de tandarts” (vrijdag tandarts want mn wijsheidstanden gaan er best éérst uit..)
“neeeeen, da komt er langs boven uit, door mijn lip, da raakt mijn tanden niet aan, heeft daar niets nada noppes mee te zien! Goed he!”
“aah bah, kmag der ni bij nadenken!”
“ja seg, kan da toch moeilijk niet laten steken omda’t pijn doet, da’s zo stom!”
“oh daar hadk nog niet aan gedacht dat dat pijn doet, bahbah… Ma kvind dat eerder zo voor in uw pubertijd”
“toen kende ik een verticaal labret nog niet… dus heb ik nu dat stukje zeker..” (eeuwig jong blijven is niet erg, zij is dat precies ook
(moeder moet dringend naar toilet)
“dus ‘t is ok e?”
“ja, ma gaat gij niet aan uw lief blijven hangen?”
“goh zo erg is dat toch nog niet?”
“jah als ge aan zn lippen blijft hangen niet, maar als ge elders bezig zijt…”
“eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiih” (dochter vlucht naar de veranda)
Kortom: ik mag de piercing omdat mijn mama cool is 
Toppunt; ik bloos weer. Het is winter, en dan bloos ik elke keer ik ergens binnenkom. De ene keer is dat een moment van 60 seconden, de andere keer duurt dat effectief 2 uur ofzo. En nu had ik het 2 uur moment… Genant. Ik ben niet verlegen (ik wil het toch niet lijken) en ik word niet rood van mooie jongens (niet altijd toch) en zelfs niet van de drummer aangezien die op een mottig elektrisch drumstel speelt (dat hij gelukkig haat) waar ik geen voeling mee heb blijkbaar.. En nu zag ik knalrood. K, trui uitdoen dus. Nog roder… wtf!? Mijn hart bonkte zo hard in mn wangen dat ik het gevoel had dat die op en neer aan het gaan waren… Waarom? Waarom toch net nu bij al die knappe jongens? En weg was dus mijn concentratie, daar kwam de zwakke zang uit mijn keel… kut.
Maar bon. Ze lachen naar mij en ik heb mijn portie hormoongedoe voor een week.
‘t Is een vooruitgang, ik sta weer open voor simpele dingen, heb zelfs weer zin om te gaan shoppen, jeej! En ik heb zelfs mn eerste ‘klop’ overleefd. Met dank aan Thomas En aan mijzelf die nu wel toegeeft dat stomme ding erg te vinden.
Ik word gek! Zelfs nog voor mijn wekker af liep werd ik al gebeld door 3 verschillende mensen, en ondertussen blijven de smsen binnenstromen. En ik ben niet eens jarig godverdomme… Zat gisteren veel te laat in mijn bed, ‘t is weekend, dus dan denkt ge van “ha, ik kan uitslapen” niet dus *geeuwt*
Daarbij is mijn gsm stokoud, en kan die daarom maar 13 smsen aan. En aangezien ik bepaalde smsen van vanmorgen wou bewaren, kwam dat niet van pas, zeker met dat het zo van die 3 smsen aan een waren, ge kent dat wel… Dus hups, nog voor ik in de douche kon mn laptop aangezet en die even in een word-documentje gezet. Gaat mn mail open. Fijn. 9 emails, spam en schoolmails niet meegeteld. Ik dacht dat veel mensen uitgingen op vrijdagavond? Slapen die dan ook niet uit ofzo?
Op andere dagen vind ik dat niet lastig, maar nu.. grmbl. Information overload even jong… Het mag minderen. Toppunt; over bepaalde dingen moet ik nu ook nog met anderen praten, dus moetk verdorie nog deelnemen aan die vloed ineens, en die andere mensen aandoen.
Ik wil best bezig zijn met veel dingen, maar moet dat nu echt allemaal op één dag ineens? Ja, ik antwoord graag op mensen hun vragen, ja, ik ga graag dit weekend nog mn balen ecobed gaan halen, ja, ik ga graag gaan shoppen, ja, ik ga graag iets gaan drinken vanavond, ja, ik wil wel wat gaan eten vanavond, ja, ik ben niet vergeten dat ik die rok nog moet maken, ja, ik ga graag uit vanavond, en ja, ik kom af volgend weekend, ja, ik moet nu eenmaal proefpersonen zoeken voor het werkcollege en doe dat best graag, ja, ik wil een probleem van iemand best bespreken met de opvang, ja, het interesseert mij hoe het liefdesleven van persoon X verloopt, ja, seitan met rode pesto is lekker (in godsnaam, is dat een sms waard?) ja, ik wil best mijn gedacht geven over de ruzie tussen A en H, ja, ja, ja, ja, ja…
… maar misschien moet dat gewoon vandaag even allemaal niet!?
