Daily Brain Damage

Faja Lobi = het café waar ik deze zomer mijn centjes bijeenraap voor m’n fameuze zanglessen. De zondag is het altijd heel druk voor het ontbijt en sjah, ik heb gewoon geen 4 armen, soms slaag ik erin om er 4 te hebben maar na 3 weken hard werken zonder een vakantiedag, heb ik er écht geen 4. Ik ben gewoon niet die indische olifant met een heleboel poten, integendeel, zelfs mijn houten memorykop laat mij meer en meer in de steek. Ik had m’n zus aka degene die de leiding overneemt deze week (haja, de bazen zijn op verlof ze, puh! *lol, ‘t is ze gegund, die hebben nooit een vrije dag* ) gevraagd om in te springen omdat de zondag gewoon hectisch is en dat ik wist dat ik het niet ging kunnen. Aangezien mijn kop mij in de steek laat had ik al helemaal geen idee meer welke dag het gisteren was, maar ‘t was al te duidelijk zaterdag want het was al superdruk. Maar goed ook dat’k het besefte, of ik zou gewoon letterlijk weggelopen zijn vandaag

Ik had mijn zondagvoorzorgen al genomen: dubbel zoveel croissants en broodjes bakken dan ik nodig schat, 5 dozen melk en 3 bussen sinaasappelsap gezet, alle boterschaaltjes gezet, watertanken van de koffiemachines zo vol gedaan dat ze net niet overlopen, veel spek en boter in de frigo gezet, een karton eieren uitgezet, zeer regelmatig de bonen gecheckt en tussendoor de afvalbak geleegd zodat em maar niet vol zou zitten op’t moment dat er drukte is, frigo’s tsjokvol gestoken, de waterkoker ook helemaal vol, en constant, constant, constant snel kopjes en bordjes afruimen en afwassen zodat ik niet zonder zou komen te zitten. Zéker nu de buren al ons kopjes hebben -__-

Dus, de zus komt toe, bar nog vrij goed onder controle maar ik dacht toen al “shit, als al die mensen die nu aan’t ontbijten zijn gedaan hebben met ontbijten, hebben ik echt geen armen genoeg om af te wassen”. Maar ja, Marisse was er, dus ik dacht aaach dat komt wel in orde.

Tot er nog mensen kwamen ontbijten.

En nog mensen.

En nog meer mensen.

En nog veel meer mensen.

En verrassing: nog meer mensen.

Enz…

Boter was al snel op, de eitjes en het spek vloog erdoor, bestek en keukenborden werden geplunderd en ik heb nog nooit zoveel croissants en broodjes door de oven zien gaan. Kopjes waren vollédig op, maar echt, geen énkel koffiekopje was nog te vinden achter de bar. Anderhalf uur later zou ik zitten scharten onderin in de diepvries om *oef* nog een zakje croissants op te diepen en er wat verdwaalde te verzamelen. En neen, we zouden er niet nóg bakken, vanaf kwart voor twaalf mag er honger geleden worden, zeker als er dan nog een vrouw gaat zagen dat haar eitje niet gelijk klaar is met haar pistolekens, dat dat niet logisch is. Alsof er nog IETS logisch was vanmorgen, zijn 5 stapels afwas van een halve meter hoog logisch ofzo? Dat ze mijn job doet als ze’t zo goe weet En ze moet niet zagen als ze dan niet eens wilt dat ik het opwarm als de broodjes klaar zijn, dan is’t niet dramatisch genoeg ze En néén, ik hoef geen eiers dubbel te bakken of het spek in stukjes te knippen als ik verdorie tegelijk 7 eiers moet bakken. Mensen zijn zagen, en vooral de bleekscheten, ik heb nog nooit een kleurtjen weten zagen. Ja, witliefhebbers, ge zijt allemaal zagen, misschien net daarom dat ge kleurtjes niet zo graag hebt, omdat ge gewoon zagen zijt en tegen niets kunt.

Na een uur keihard afwassen en afdrogen uiteindelijk door de afwas geworsteld, begon vloed nr 2, gelukkig was de regen nu beter getimed *neemt zich voor om bij het opstaan voortaan een regendansje te doen*

En tussen dat alles natuurlijk: keep smiling, hoe grof en denigrerend mensen ook niet zijn! Gelukkig mag men zijn hart luchten achter de bar…