Daily Brain Damage

Ik herinner me nog dat we een poesje gingen halen. Er waren 2 kittens en we mochten er ééntje uitkiezen. Dillemma: Marisse wou Simba, ik wou jou. En m’n papa was zo melig om ze dan toch allebei mee te nemen. Vooraf hadden we gepraat over hoe we het katje zouden noemen, en in de auto zochten we een tweede naam. Voordat ik je gezien had wilde ik geen kat die Sam noemde, maar in de auto veranderde ik van gedacht. Jij was Sam, en Marisse noemde je broer Simba. Samen met hem zou je over de hele wijk regeren. Man, je was kleiner en slanker dan je broer, maar voor jou deinsde elke kat achteruit.

Je was zo anders dan je broer. Simba is uitgelaten, gek, een echte roste kater. Jij daarentegen… Met jou kon je in de zetel zitten tv kijken zonder telkens een stuk kat voor je te krijgen dat aandacht zocht. Jij kon genieten van de aaitjes die je kreeg en de luxe van een schoot. En natuurlijk vooral van aaien over je buik. Je leerde me van dieren houden, je was de eerste poes die ik optilde. Jij leerde me dat mijn kinderlijke verlegenheid en stilte niet erg was. Jij was mijn steun in harde dagen, het gezichtje dat er altijd was als ik thuis kwam van school, degene die naar boven ontsnapte om te komen krabben aan m’n deur. Jij was er gewoon áltijd om mij aan te kijken met grote lieve ogen die leken te zeggen dat ik leuk was en het waard was om graag gezien te worden. En je was degene aan wie ik alle verwennerij kwijt kon. Je was er om graag gezien te worden. Jij en ik, wij waren wij.

Elke keer als ik in de living zat, kwam je piepen. Dan zou ik zacht kloppen op de zetel zodat je wist dat je erin mocht springen. En dan zat je bij mij voor de rest van de avond. Elke keer, zo was het gewoon.

Eergisteren snuffelde je voor de laatste keer de hele keuken af. Gisteren lag je voor de laatste keer onder de struik. Gisteren zaten we voor de laatste keer in de zetel. Vanmorgen miauwde je voor de laatste keer als de deur openging. Vanmiddag zat je voor de laatste keer op de oprit toen ik thuis kwam. Vanavond liet ik je voor de laatste keer binnen. Nog iets later nam ik je voor de laatste keer op mijn schoot.

Nu lig je voor altijd onder de struik.

Dag liefje, bedankt om er te zijn en om mij telkens weer met die lieve ogen aan te kijken, zelfs in je laatste dagen, die verschrikkelijk moeten geweest zijn.

Sam, je was een familielid. We zijn er kapot van. Het huis is leeg.

Ik hou van je, je bent mn partner en mijn voorbeeld.

20,000 seconds since you’ve left and I’m still counting
And 20,000 reasons to get up, get something done
But I’m still waiting
Is someone kind enough to
Pick me up and give me food, assure me that the world is good
But you should be here, you should be here

How colors can change and even the texture of the rain
And what’s that ugly little stain on the bathroom floor
I’d rather not deal with that right now
I’d rather be floating in space somewhere or
Worry about the ozone layer

And it’s almost like a corny movie scene
But I’m out of frame and the lighting’s bad
And the music has no theme
And we’re all so strong when nothing’s wrong
And the world is at our feet
But how small we are when our love is far away
And all you need is you