Bussen: extremen-magneten 1
Typisch fenomeen: overweight mensen met maat 64, gebrekkige hygiëne, bunches of food en te zware wangen om te kunnen glimlachen of duidelijk praten -__- No offense voor de zwaarderen onder mijn lezers, ik wil geen veralgemening maken, er zijn mensen met aanleg, maar hoeveel zijn er dat op het totale aantal obesen, en staat die aanleg in de weg om uw probleem aan te pakken? Ten tweede is het voor niets nodig erg voorzichtig te zijn wanneer ik iemand zie met een ongezonde levensstijl in combinatie met te veel gewicht; het is ongezonder dan de meeste mensen denken, zééééker zo ongezond als roken, en op rokers mag iedereen wel afgeven… Toppunt: de cliché’s en de “er over gaanden” moeten precies altijd op de bus zitten…
Daarbij is het vooral dat dikke in combinatie met de onvriendelijkheid, de geurtjes, het ego (dat al even dik is), de lichte (lees: 1/2 van hun omvang) gestoordheid, etc… etc…
Neem nu dit: het openbaar vervoer wordt steeds meer aangepast aan omvangrijke mensen. Bijvoorbeeld zitjes op de tram berekend op mensen met een achterkant van 1 meter breedte, heel handig toch? Wel, dat ze daar dan ook op gaan zitten ja!
Neen, op eender welke vrijdagavond dat ik met de tram naar huis ga, en mij op een 2-zit zet tegenover zo’n luxezitje, moet iemand met een achterkant die daar net in zou passen naast mij komen zitten. Oh maakt niet uit hoor, met een perfect normale achterkant van 50 centimeter heb je toch ineens ook geen gevoel meer - en dus ook geen last - in je dijbeen dat geplet wordt onder zweterige cellulitis, go ahaid, geniet ervan. Dat is… buitengewoon oncomfortabel voor het slachtoffer (ademen wordt soms gewoon moeilijk, en het is een aanranding in diens persoonlijke ruimte), maar toch ook voor de dader!? Ge gaat mij niet vertellen dat met een stuk bil 20 cm hoger dan de rest zo fantastisch zit, tenzij uw bil werkt als een waterbed (en guess what, vet is geen water!).
Zit ik meestal te denken “In en uitademen Celine (indien mogelijk), gewoon niet aan denken.”, maar ineens krijg ik een stamp in mijn borstkas met een 50kg-arm die, vantussen de zwembandjes, een zak chips uithaalt. Begint de dader in kwestie (ik herinner het mij nog scherp, ‘t was twee weken geleden) aan een vreetbui. Ik zie dat vuistje in die chipszak gaan, vol eruit komen, naar de megamond gaan, en leeg terug in de zak duiken. Met veel moeite probeert de vrouw met haar mond dicht te kauwen zodat ze haar caloriebom ook kan doorslikken, maar dit lukt echter niet zo goed en haar brokkels halfbespekelde chips vallen op mijn.. niet door haar vet bedekte lichaamsdelen. In combinatie met de lichaamsgeur, smekkelende en “neus optrekken”-geluiden van de euh… dame in kwestie, werd het mij te veel.
Probeer ik zo vriendelijk mogelijk “Zou u even…” uit mijn mond te produceren, kijkend naar de brokkels en cellulite, krijg ik een vriendelijk antwoord terug. Ze rolt haar vet zo dat haar hoofd naar mij kan kijken, steunt op die immense bil die op mijn been ligt, en schreeuwt (waarom zou ge zacht en beleefd spreken als ge er niet zo uit ziet, cliché’s moet ge toch bevestigen niet…) dat ik een “gemene trutte” ben, dat “al mejnse ampetant moete zaan” tegen haar en “kmaggekik ete en zitte woarda kik da wil, en gaa meej ou skeleitte moe doar niet ni op zeign, tes ni omdadde een schuun gezicht et dage alles muugt”, waarbij de walgelijke chipsbrokkels in mijn gezicht vliegen. Waarop ik rustig en vriendelijk zei “Ah, dus als ik lelijk en dik ben mag ik ook op u gaan zitten en u een douche van halfgekouwde vettigheid geven?” Waarop ze maar geschokt keek, 30 seconden nodig had om te bekomen en na te denken, en met de woorden “ast azu moe goa kik elders zitte zej” zich rechtstelde (omg, wat een lastige taak). Waarop ik “ja da was de bedoeling ja” mompelend het gevoel probeerde terug te krijgen in mijn been.
Hoe onredelijk was ik nu!? Was het zoveel gevraagd een beetje beleefdheid op te brengen? Serieus, moest een anorexiapatiënte met haar ene been op mij gaan zitten hen haar groentengrief (ze zal net een vreetbui hebben dan 
Madame Broodje Préparé was aan het eten op de bus. Bij elke deur van de bus, en ook bij de zitplaatsjes, hangen duidelijke stickers waarop aangeduid staat dat eten op de bus niet mag, voor magere mensen ook niet. De chauffeur vroeg haar haar broodje weg te steken, waarop ze (met natuurlijk het eten dat er hier ook uit vloog, wat is er toch erg aan kleinere happen nemen!?) antwoordde dat ze niet wou stoppen met eten, al roepend natuurlijk. De chauffeur vroeg haar daarop om af te stappen en buiten de bus verder te eten. Waarop ze bij de volgende halte roepend, morsend, zuchtend (rechtstaan
) afstapte en daar buiten een drama begon te maken waarbij de onschuldige wachtenden een Préparé-douche kregen. Ohja, en natuurlijk stonk ze ook, waarom u wassen als ge al dik zijt, laat u maar helemaal gaan dan! Al een geluk dat ze een uniek geval was dat effectief op een speciaal zitje was gaan zitten ipv op mijn bil, of ik was hysterisch geworden. Erg gewoon dat zo een levend cliché echt bestaat… En dat dat dan nog loopt te roepen dat mensen met vooroordelen af komen… Vervul ze dan niet, koe!
Beeldt het u in: ge hebt een BMI van 32, ge krijgt een hartaanval en… ze mogen aan uw familie gaan vertellen dat opereren te problematisch was door uw overtollige weefsel dat in de weg zat, en dat ze u daarom nooit meer zullen spreken.
Als ge het bij uzelf ziet gebeuren: raap uzelf tesamen ipv u te laten verdrinken in het overtollige vet. Anders gaat ge veel missen. Ja, ik heb ook medelijden; medelijden omdat ze zichzelf zoiets aandoen, omdat meer dan de helft geen benul heeft wat hun gewicht kan teweegbrengen. En doordat ik dat weet heb ik ook een walging voor die mensen: hoe kunt ge zo slecht voor uzelf zorgen?
