Do
Do do do, da do do, do do do, da do do, do do do, da do
Do do do, da do do, do do do, da do do, do do do, da do
2) De keuze van piercing is verbazend genoeg een ware braintraining
3) Eline heeft mij besmet, ik heb niet enkel door wat genant is, ik hou mij bezig met wat mensen over mij denken… erg, eng, en beschamend!
4) COII is niet erg om te missen, het is een waar plezier het te kunnen missen voor een heel goede reden!
5) ‘t Is altijd grappig als mensen kakken omda ge iets niet doet, maar ge ook gewoon geen énkele reden hebt om het wel te doen Of ik noem het: ‘t is grappig als mensen kakken om te kunnen kakken (dan krijgt ge diarree, en dat slaat op niets he
).
Erger is het in situaties waar ik ook effectief mensen ken. Bepaalde mensen kunnen zich niet inhouden om giechelig te vragen waarom ik toch zo rood word… Waarop ik mij om de een of andere dwaze reden betrapt voel op.. niets, en bijgevolg mijn wangen het paarse stadium beginnen te bereiken waarbij mijn hartslag zelfs zichtbaar (en héél voelbaar) wordt. Neen, het wordt dan natuurlijk niet in acht genomen dat mijn gebloos een simpele fysische reactie is op de verandering koud-warm. Of warm-koud, want ja, in die volgorde werkt het systeem blijkbaar ook…
Oorzaak van die bloositis? Roaccutane. Ik ben zoooo blij dat ik dat gepakt heb indertijd, ik kan mij op straat vertonen zonder mij dood te schamen voor een ware Himalaya op mijn aangezicht (het zijn nu stomme Ardennenheuveltjes), maar nu schaam ik mij gewoon voor het kaakrood dat mijn nieuw type huid meebrengt.
Maar kom, nog liever eruit zien als een tomaat met wat Ardennen dan als een levende Himalaya… ‘t Is enkel een kwestie van hoe het geïnterpreteerd wordt. (Ja, iedereen weet gewoon dat dat daarvan is, geen enkele jongen op aard die denkt dat ik geïnteresseerd zou zijn in hem omdat ik rood word bij het binnenkomen in een ruimte waar hij zich bevindt… “Zet de chauffage eens uit, jongeheer”)
… Maar ik heb wel een beetje honger en zin in een douche …
Toppunt; ik bloos weer. Het is winter, en dan bloos ik elke keer ik ergens binnenkom. De ene keer is dat een moment van 60 seconden, de andere keer duurt dat effectief 2 uur ofzo. En nu had ik het 2 uur moment… Genant. Ik ben niet verlegen (ik wil het toch niet lijken) en ik word niet rood van mooie jongens (niet altijd toch) en zelfs niet van de drummer aangezien die op een mottig elektrisch drumstel speelt (dat hij gelukkig haat) waar ik geen voeling mee heb blijkbaar.. En nu zag ik knalrood. K, trui uitdoen dus. Nog roder… wtf!? Mijn hart bonkte zo hard in mn wangen dat ik het gevoel had dat die op en neer aan het gaan waren… Waarom? Waarom toch net nu bij al die knappe jongens? En weg was dus mijn concentratie, daar kwam de zwakke zang uit mijn keel… kut.
Maar bon. Ze lachen naar mij en ik heb mijn portie hormoongedoe voor een week.