Verhaal: 12/09/07
Het leek alsof haar wekker nooit eerder zo hels vroeg was af gegaan. Koppig hield ze haar ogen dicht, zich afvragend waarom ze nu alop moest. De derde keer rolde ze uiteindelijk dan toch uit bed; het drong tot haar door dat ze haar abonnement moest gaan halen. Met véél tegenzin maakte ze zich klaar en vertrok richting Zuidstation. Na een half uur wachten bleek dat de regels veranderd waren en een betalingsbewijs van haar inschrijving niet genoeg was voor een studentenabonnement. Ze was ervan overtuigd dat er niets veranderd was, maar dat de bediende geen woord Nederlands verstond en dus ook niet begreep wat ze net onder zijn neus had geduwd. Had ze een geweer bij gehad, dan was die man nu dood, en het land weer eens in schok. In plaats daarvan zei ze iets gemeen – hij verstond haar toch niet – en liep ze boos het bureau uit.
Dit betekende dat – naast dat ze voor niets zo vroeg was opgestaan – ze deze middag een attest moest afhalen op de VUB. Daar had ze ondanks dat ze zich daar rot geamuseerd heeft dit jaar, geen zin in. Meer nog, ze zag er tegenop. Maar ja, wat kon ze doen? Wat moet, moet..
Terug op kot negeerde ze An – degene die oh zo trots steeds moest vermelden dat ze zo goede vrienden zijn, maar niets anders kan dan roddelen en klagen over haar. Ze vroeg zich maar wéér eens af waarom ze haar niet eerder door had… En waarom An hààr niet doorhad. Neen, toch vond An het blijkbaar nog nodig de vriendelijke uit te hangen, maar na het minste weer te klagen en zagen. Mira zag er geen andere oplossing meer in buiten duidelijk te laten merken hoe onredelijk ze Ans reacties vond. Ze moest zeggen dat het zijn efect niet miste, tenminste niet in haar voordeel; ze was rapper van An af op zo’n moment én ze kon zeggen wat ze wou, het interesseerde haar toch niet meer wat An ervan vond. Moest An beslissen om nooit meer een woord te spreken tegen haar, ze zou het niet eens er vinden. Na vier jaar leek ze eindelijk een juist beeld van An te hebben, en het zag er niet mooi uit.
Vandaag wou ze echt Ans commentaar niet horen, laat staan haar blikken te zien. Dus was ze zelf bot en stuurde zij nu blikken die An waarschijnlijk liever niet zag. Ze hoopte maar dat het liep zoals zij wou, want elke keer dat er wéér eens iets verkeerd viel, was de situatie weer onuitstaanbaar voorspelbaar. Ofwel besefte an hoe onredelijk ze weer bezig was, ofwel zette An alles van de dagen ervoor óók om in een vijandelijke brok daden en bleef ze vervelend doen. Mira vond dat áls iemand reden had om boos te zijn, zij het wel was (ze wist genoeg) en dus liet ze goed merken hoe weinig Ans buien haar interesseerden.
Gelukkig had An vandaag de verborgen boodschap “zwijg” eens wel door – of toch min of meer… Rond 13u vertrok ze naar de VUB. Dit jaar zou ze eerst met de fiets naar Sint Katelijne rijden, om daar demetro te nemen. Na een half uur kwam ze toe op de VUB. Haar eerste stappen op de campus brachten iets vreemd mee; het voelde alsof er vanalles veranderd was. Was dit een voorteken dat alles ook anders zou zijn? Zouden er eigenlijk meer mensen gestopt, gebuisd of veranderd zijn dan ze dacht? En zou iedereen weln og zo leuk zijn? Toen ze verderliep leek de campus ook echt veranderd; het gras was groener, had zich hersteld van al die voetstappen, de koten leken properder, net als de paadjes, en vreemd genoeg waren er vrij veel mensen, maar niemand die ze kende. Toen ze voorbij het bankje liep waar ze eens gezeten had met Aaron, kreeg ze een gevoel van heimwee naar dat moment. Hij had haar gevraagd om even bij haar te blijven zitten terwijl de rest verderliep (ok, zij had gevraagd of ze moest blijven, en hij zei “liefst ja” alsof ze dat had moeten weten.) Ze vond het romatisch; het licht was “juist”, ze waren alleen, … Spijtig genoeg voelde ze zich echt niet op haar gemak en zat ze net te ver van hem om het echt romantisch te laten zijn (ze had altijd al moeilijkheden met haar kont goed te mikken…). Er werd niets gezegd, en omdat zij dacht dat hij toch zo verliefd was op Riet (hij was er dan ook zgz mee samen) stelde ze al snel voor om verder te gaan, naar de rest van de groep.
Met deze flashback kwam alles weer boven van Aaron: hoe hij steeds liet merken dat hij iets wou, maar te laf was iets te ondernemen, hoe zij maar al te graag hetzelfde wou, maar steeds stoer wou doen, hem van zich af wou schuiven. Even krom ze ineen en wilde ze helemaal niet meer verderstappen, maar terugkeren en in haar bed kruipen. Ze was er zeker van dat Aaron haar na al dat gedoe enkel nog een stom meisje vond dat hij niet meer wilde kennen. Echter, ze herpakte zich en stapte verder. Ze haalde een beeld voor haar ogen waarin ze er mooi uitzag terwijl ze met forse tred over de paadjes liep. Aan het secretariaat aangekomen, moest ze nog een half uur wachten omdat een of andere eerste bachelor geen snars verstond van de PE-site en dus hier alle informatie kwam tanken. Uiteindelijk kreeg ze haar attest in nog geen 2 minuten, en liep ze nors nar buiten – ze houdt niet van wachten en dat was nu de tweede keer vandaag… Ze liep weer de paadjes af, en nam waar het bankje stond een ander pad, zo moest ze er niet langs. “Verandering” dacht ze “Anderen, veranderen, dingen anders doen”
Thuisgekomen bleek dat An de stad in was, Hanne en haar vriendin waren TV aan het kijken. Lekker rustig, maar Mira wilde wat anders… Uiteindelijk gaf ze toch toe (ze wachtte toch op het academiejaar om te veranderen) en zette zich erbij, weeral soap-kijken. Rond 16 uur drong het tot haar door dat ze moest eten, niet veel afleveringen meer kon kijken, zich moest klaarmaken om om 17u naar de muziekschool te vertrekken – voor nieuwe dingen die ze belangrijk vindt heeft ze altijd wat tijd nodig..
Uren nadien komt ze de muziekschool buiten. De andere zangeressen die er waren wilde ze ook eens horen en dus was ze langer gebleven, het was tenslotte nog vakantie. Op haar terugweg drong het pas echt tot haar door: ze zong weer!
