Verhaal: 10/09/2007
Na een avond slechte, maar verslavende soap kijken, en de spot van haar nachtlamp maar wéér eens sprong, waarop nog eens haar pen spoorloos verdween, besloot ze om het lot niet te negeren en zonder gekribbel in haar dagboek onder de wol te kruipen. Wat niet wou zeggen dat er niet veel was om over na te denken. In het donker starend dacht ze na over de dingen die ze wou. Of over 1 ding dat ze wou. Hoe goed het jaar ook was verlopen, er miste toch iets, en dat woog steeds zwaarder op haar schouders. Ze vond het eerder belachelijk dan normaal om er zo over te liggen nadenken, maar toch kwam het woord “vriendje” steeds weer voor haar ogen. (ok, niet steeds opnieuw en zeker niet voor haar ogen, maar het is dat we het even goed allemaal op een kunstige manier kunnen zeggen, niet?) Na maanden dat ze het idee “vriendje” bijna afstotelijk (heel afstotelijk) had gevonden begon ze nu de positieve kanten er weer van in te zien en te missen. Ze verlangde er weer naar; die persoon voor je die er gewoon is, zonder specifieke reden. Ze wist niet wat het was; ze had genoeg jongens leren kennen, maar geeneen (ok, één, maar dat komt) trok haar aan, of vond ze bijzonder. Zelfs Aaron, die ze eerst zo leuk vond, vond ze nu enkel nog een schim van wat ze dacht dat hij was (ook al had ze ergens altijd al zijn lafheid en zijn “ik doe alsof ik blind en doof ben” door..)
Eerst dacht ze dat ze gewoon te veeleisend was, maar toen ze er op lette was dat niet meer zo. Daarbij, of je nu eisen hebt ofn iet, er moet nog een klik komen ook, niet? Een jongen die ze kende vond ze geen optie (we hebben dan ook net verteld waarom..), dus moest ze erop uit trekken, nieuwe mensen leren kennen, maar hoe? Haar leven was al druk genoeg en vol feestjes, babbels, uitstappen, … Ze kon toch moeilijk zomaar al haa rnieuwe vrienden laten vallen omdat zij een vriendje wou? Zo kende ze wel mensen, en daardoor wist ze één ding wel héél erg zeker: dat kon ze niet, zo was ze niet! Maar laat ik u de neerwaartse spiraal van gedachten verder besparen…
Langzaam aan begonnen haar ogen toch dicht te vallen.. Ze staarden niet meer zo klaar in het donker, maar daarom waren ze niet minder hoopvol. In slaap vallend hoopte ze dat dit academiejaar dat ietsje meer voor haar in petto had. Wist zij veel dat dat al sneller zou komen dan dat academiejaar zelf.. (tja, dat hoopte ze ergens ook, ze is nogal ongeduldig van aard, maar we zijn met een verhaal bezig hé)
