Zoals Marie zou moeten weten, dient deze blog niet voor persoonlijke verwijten… Alleen is ons Georgetteken iemand die haar wel eens verveelt en dan doet ze domme dingen, zoals zwakke commentaren posten op mijn blog. Bijgevolg heb ik enkele edits aangebracht, enjoy 
Keep in mind: ze is wel een beetje tof ze 
Het staat vast: ik heb reflux. Eindelijk de oorzaak van mijn keelproblemen gevonden! Na 8 maand (?) mocht dat wel… Ik begrijp niet dat de NKO daar niet op gekomen was… Tja, een NKO kijkt ook niet verder dan de NKO geleerd is te kijken… Misselijkheid en vermoeidheid enzo, maagpijn na het eten, … wijst ook naar reflux enzo. Maar dan nog, mijn dokter zei dat bij onverklaarbare neus/keel/oor klachten altijd de mogelijkheid tot reflux bekeken moet worden. Nuja, ik ga het niet hebben over die NKO die ik sowieso niet kon uitstaan, ik moedig mijzelf enkel aan een terroristische aanslag op haar villa te plegen..
Tsja, wat gaat er nu gebeuren he… Onderzoekskes met buisjes door mijn keel in mijn maag enzo, 24H zuurtesten misschien, bah. Een geluk dat mijn dokter daar niet voor is, hem kennende gaat die gewoon even alles proberen en zien wat er helpt enzo. Als er niets helpt staat mij wel een operatie te wachten (die ik niet zie zitten…). Tja ik wil ook af van die eeuwige keelpijn, dus kheb het er wel voor over. Zeker omdat het ook op mijn stem betrekking heeft enzo, speelt een grote rol. Niet goed kunnen zingen vind ik 100 keer zo erg dan een litteken op mijn buik door een operatie die ik niet eens bewust meemaak..
Dussss.. Het eerste dat we zullen proberen is verandering van mijn eet- en leefgewoonten. Moet licht eten, zeker ’s avonds, 3 uur wachten na het eten vooraleer ik ga liggen (slapen dus), mijn bed moet aangepast op die manier dat min hoofd hoger ligt enzo, maar dan ook niet enkel mijn hoofd, want da’s nog erger, blablabla… Daarnaast niet veel snoepen enzo, dat wordt best moeilijk wat chips en cola betreft (bruisende drankjes zijn ook uit den boze…).Ik neem mij dus voor om chips enzo te verbannen naar mijn kast en NOOIT meer op mijn bureau te laten liggen. *Denkt aan talrijke avonden waar ze mét buikpijn er NOG niet af kon blijven* ‘t Wordt vooral moeilijk tijdens mijn maandstonden, krijg ik altijd vreetbuien enzo, echt niet gezond. Dat kan ook aan mijn pil liggen want voor een jaar had ik dat nog niet. Ben nu van pil veranderd dus wie weet zal het niet meer van dat zijn. Daarnaast moet er ook gekeken worden of ik saapapnea heb. Reflux zou dat ofwel kunnen veroorzaken of de reflux zou veroorzaakt worden door slaapapnea, ze zijn er duidelijk nog niet uit wat de causale richting betreft
Voor meer over reflux: http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=924 Geen zin het allemaal te typen
Het enige dat de diagnose blijkbaar heel veel vermoeilijkte was het feit dat ik het zuur niet proef, en daardoor dachten er blijkbaar nogal wat dokters dat dat niet kon. Ze hebben er dan ook niet bij nagedacht eens verder te kijken dan de symptomen van de keel alleen… En ze hebben er duidelijk ook niet bij nagedacht dat ik ’s nachts niet wakker ben om het te kunnen proeven, da’s best logisch… Doktersdokters, een ras op zich, ben ik blij dat ik nu een heb die verder kijkt dan zijn neus lang is 
Ze gaat toch ook àltijd dezelfde blijven, mijn oma. Lang, lang geleden had ik een meter genaamd Micheline (mottiggg), die op een dag besloot de afwezige meter te spelen, en sindsdien heb ik haar nooit meer gezien. Nu kan mijn Bobonne (de moeder dus van mijn meter) het niet laten om steeds toch even over haar te praten als we een bezoekje brengen aan haar. Vandaag was toch wel het toppunt; ze had haar dochter uitgenodigd iets voordat ik en mijn vader gingen langsgaan. Vooral niet doorzichtig… Bleek dat mevrouw Bandenfabriek moest koken deze middag, en dus niet kon blijven. As if. Och ja, alsof ik iets zou zeggen tegen haar, zou spontaan een hele lange wandeling gaan maken. Of vragen wie ze is, ghehe. Of zeggen dat Bobonne mijn meter is. Zou goed zijn, want vroeger hebben zij twee blijkbaar een serieuze ruzie gehad over wie mijn meter mocht zijn. Pft, dan wint ze en houdt ze het maar 10 jaar vol ofzo.
Nuja, Bobonne, ‘t is altijd best grappig als ze zoiets probeert. ‘t Is een schat van een oma maar kheb ze toch ook 4 jaar niet gezien, en naar ‘t schijnt staat ze zelfs ruzie te maken op begrafenissen. Maar stiekem ben ik toch haar favo kleinkind omdat ik zing, grappig. Vroeger was ze sopraan in een of ander operagezelschap. Spijtig dat ik daar nooit iets van kunnen horen hebben, ik ben er best benieuwd naar. ‘k Zie nog steeds haar gezicht voor mij van toen ze eens naar een optreden van mij was komen kijken: trots. Vertelde ze dat dát was wat ze altijd al had willen doen, en dat ik dat nu doe is als haar droom te zien enzo. Hilarisch, klinkt als een Amerikaanse Overemotionele soap, Days Of Our Lives ofzo.
(Bobonne, houdt handen Celine vast, licht bevende stem)“Celine, when I see you performing, it’s like a dream come true” (Celine, ook met licht bevende stem) “Oh Grandmother, I never thought this was what you really wanted to do in life!” (Bobonne kijkt Celine diepzinnig aan, Celine kijkt diepzinnig terug, typisch soapstaarmoment. Vanuit de verte roept iemand Celine op het podium, ze worden opgeschrikt, maar kijken elkaar daarna opnieuw in de ogen.) (Bobonne, met nu krachtiger stem) “Go on my love, make our dream come true!” (Celine pakt Bobonne vast, moet hierbij bukken want die’s heel klein) “I will Granny, I will… I love you!” (Bobonne, zachte stem) “I love you too darling” (Innige knuffel duurt nog even verder. Maken zich vrij uit omhelzing, kijken elkaar nog eens diepzinnig aan voor een tweede typisch soapstaarmoment. Celine knikt en loopt naar het podium, waar ze een performance doet die haar Bobonneken doet huilen als nooit te voren en iedereen van zijn/haar stoel blaast)
Dat klopt in feite totaal niet want ik had de “performance” al gedaan toen ze zei dat zij eigenlijk jazz wou zingen enzo
Maar aangezien dit weer helemaal niet een diepzinnige post is, ga ik hier maar afsluiten, of ik kom nog terecht bij Limburgse vlaai ofzo, aangezien ik niet alleen de zangpassie maar ook het gen dat maakt dat ik van de hak op de tak spring geërfd heb van Bobonne…
Vandaag een heel belangrijk telefoontje gedaan. Neen, niet naar Marie, da’s een gewoonlijk telefoontje
En toen moest ik bellen om een afspraak te maken om eens langs te komen. Spannend. Mijn CV’tje dat stilaan nogal lang begint te worden erbij genomen, en het telefoonnummer ingedrukt. Heel beleefd geweest aan de telefoon en mijn stem zo rustig mogelijk gehouden (in tegenstelling tot hoe ik eruit zal gezien hebben, een geluk dat ge niets kunt zien door de telefoon). ‘t Is echt zo het “ideale” jobje, in de “ideale” omgeving. Mijn ervaring sprak hen zeer aan en ondanks dat ze niemand meer zoeken voor juli mag ik toch eens langskomen en dan zien ze wat ze kunnen doen. ‘t Belangrijkse is blijkbaar dat ge ervaring hebt met het werken met plateau’s en borden enzo. ‘k Heb al op recepties en communies gewerkt waar dat verplicht was. Daarbij; op kot eet ik nooit in de keuken en aangezien ik lui ben plant ik mijn armen dan vol met borden en potten. Dat heb ik er wel niet bij verteld, maar daardoor weet ik wel dat mijn ervaring op dat vlak nog vrij paraat is. ‘t Zal de volgende dagen obertje spelen worden, beeldt u in dat ze mij vragen om daar eens rond te lopen met 5 borden, ik kan het, maar ik moet het zeker zijn dat ik dan niet stress. Oefening baart kunst, en als ge de kunst al kunt baart het zelfvertrouwen, dus ik weet wat te doen deze week.
Ik hoop zo dat ze degene die ze al hebben dumpen voor mij
Vandaag had ik er maar weer eens zin in, en stak ik mijn hoofd opnieuw in de scanner. Of beter gezegd boven de scanner
De scan van vandaag was wat moeilijker te maken dan de vorige. Het was namelijk dag, de scanner staat aan mijn ruit en als ik geen handdoek ofzo op mijn hoofd deed zag je mij amper door de overbelichting. Dusja, dan was het handdoek op mijn hoofd he, alleen was het dan een beetje moeilijk om het scan-commando te geven aan mijn laptop, maar zoals ge ziet is het gelukt. ‘k Ga zeker nog eens scans maken wanneer het goed donker is op mijn kot, eens zien wat dat geeft. Hopelijk iets dat wat minder “dood” en mottig lijkt dan deze, al vind ik hem echt héél cool. Tja het past waarschijnlijk bij mijn stemming van deze dag, want ik voel mij best mottig, te weinig geslapen, nu hoofdpijn…
Ik beloof bij deze trouwens heel plechtig iets meer aandacht te besteden aan de volgende posts, aangezien het de laatste dagen nogal op een laag pitje heeft gestaan. Vergeef mij, ik had het druk, mijn gewone dagboek heeft mij meer moeten missen dan mijn blog
Soms vraag ik mij écht heel zwaar af of het openbaar vervoer nu bedoeld is om vreemde mensen aan te trekken of om mensen te vervoeren… Daarnet op de metro zaten er nu drie Vlaamse meisjes naast mij op de metro, maar echt de-gou-tant! Van hen zou je echt nooit een argument kunnen geven om ze niet sletten te vinden. Ten eerste kleedt ge u niet halfbloot als ge ’s nachts de metro neemt, ten tweede houdt ge de zichtbaarheid van uw BH in de gaten, en ten derde zit ge niet te verkondigen hoe sexy en tof ge uzelf vindt, ten vierde hebt ge geen enkele reden om trots te zijn op ongeloofelijke zatte daden (en als ge de vorige drie punten in overweging neemt, weet ge wat voor daden..). Ze stapten af (natuurlijk heel theatraal) aan centraal, waarna spontaan 2 emo’s hen vervingen. En rasechte zeg ik u, een geluk dat ik ze niet langer dan één halte moest aanhoren. Daarna stap ik af, naar de roltrap, en onderweg werd ik gefrustreerd door iemand met dezelfde schoenen als mij (maar daar gaat het nu niet om). Sta ik op de roltrap, snapt die kerel voor mij duidelijk niet hoe een roltrap werkt: ie stijgt 4 treden omhoog, en begint dan achterwaarts te stappen, waarbij mijn teen en mijn persoonlijke ruimte serieus aangerand werden.
Besluit: een goede reden om de metro niet te nemen ’s nachts is niet het gevaar, maar de ongeloofelijk irritante mensen die erop zitten. Waarschijnlijk vallen die overdag minder op tussen ‘t volk, alhoewel ik ook vreemde metroverhalen heb die ’s middags gebeurd zijn…
Besluit van de hele dag: ik ga slecht slapen, veel te veel walgelijke dingen gezien en gehoord, bah
Ik heb de stap gezet: volgende week ga ik langs bij een “vocal coach”, in de hoop dat mijn stem ooit weer zo krachtig wordt als 8 maanden geleden. Ze (Daisy de Boevere) klonk vrij enthousiast, nodigde mij dadelijk uit voor een oriëntatiegesprek en is bereid meer dan een uurtje per week aan mijn stem te spenderen. Een geluk, anders zag ik het echt niet zitten om opnieuw lessen te doen. Met maar één uurtje in de week raak je echt niet snel vooruit en aangezien ik gewoon ben +6u/week les te hebben, zou dat een hele cultuurshock zijn. Niet zingen op zich is al erg genoeg, laat staan dat ik mijzelf dan nog eens wil gaan frustreren door als een slak vooruit te gaan.. Muziekschool? Op een bepaald moment ben je daar gewoon “over” wat zang betreft… Op de muziekschool krijg je minder vrije keuze, je gaat minder snel vooruit want weinig les, en de meeste muziekscholen zitten daarbij nog eens bomvol waardoor je heel vaak niet eens een uurtje les krijgt. Zeker bij zang is dat nefast want in feite moet je je stem eerst een uur opwarmen vooraleer je goed je ding kan gaan doen, ook is het moeilijk technieken onder de knie te krijgen en als je ze ietsje verkeerd doet kan je je stem “beschadigen”, een gevaar dat vrij groot wordt wanneer je kort les hebt en al langere tijd zang doet. Er zat vorig jaar bijvoorbeeld een meisje in mijn klas die in de muziekschool zang volgde, en zij wist niet eens hoe je je stem moet opwarmen, of het verschil tussen belten en koppen. Ik wil het risico niet lopen terecht te komen bij iemand die mij niet serieus neemt, zoals zij. Ik heb het gevoel dat dat met instrumenten zelf totaal iets anders is, ik merk het verschil echt tussen de lessen viool die ik heb gehad en de lessen zang die nodig zijn om iets te bereiken.
Waarschijnlijk wordt de vocal coaching wat duurder dan de muziekschool, maar echt, ik ben bereid hier véél geld aan te geven, zonder zingen kan ik niet… De lessen vinden ook plaats in Mechelen, wat het nog een stuk duurder maakt, maar ik vermoed dat mijn moeder het wel op een akkoordje zal willen gooien dat zij de lessen betaalt en ik de trein. Gelukkig weet mijn mama wat zingen voor mij betekent!
Een dag of twee geleden zag ik het even echt niet meer zitten om opnieuw lessen te nemen of opnieuw in een band te gaan. Mijn stem is helemaal niet meer zo “clean” als vroeger, zeker niet meer zo krachtig, en mijn bereik is gehalveerd.. Maar door nu met de vocal coach te praten kreeg ik er dadelijk wat meer moed in. Ze meent al ervaring te hebben met een probleem als het mijne en is ervan overtuigd dat ik weer op mijn vroegere niveau, of verder als ik wil (en ja, dat wil ik, duh) kan raken.
En dan wordt het opnieuw zoeken naar mensen om samen mee op te treden, want het is net dat optreden dat het allemaal zo verslavend goed maakt
… Tussen de deur en het toilet.
Deze middag stond ik even in de keuken (een mens moet toch eten), toen mijn overbuur even binnenkwam. Terloops vroeg ze even of er iemand tegen de deur geplast had… Ik dacht “Verdorie, die kuthond van Swaf toch niet weer”. Die had in het eerste semester al eens zijn behoefte gedaan in onze gang. Tot ik zag dat een hond (en zeker zijn hond) eigenlijk zo hoog niet kan plassen, en merkte dat een hondenplasje héél anders hoort te geuren dan een mensenplas. Toppunt: de plas bevindt zich langs de binnenkant, vergis u niet.
Ik wil niet eens weten WIE er tegen de deur heeft geplast, maar ik denk dat het duidelijk is dat het walgelijk is. Het verschil tussen de deur en het toilet is toch wel basiskennis in het leven, en ik denk niet dat iemand hier zó primitief is dat hij niet weet hoe een toilet eruit ziet. Bahbahbah, ik ben de mensen hier zo beu! Altijd maar klagen over dat het hier vuil ligt, maar zelf geen poot uitsteken, klagen over mensen die lawaai maken maar dan wel twee kotfeestjes geven tijdens de examens, om de maand toch minstens drie keer je maaginhoud eruit kotsen, ten laatste tegen 5u ’s middags zat zijn, het gaat er duidelijk allemaal over. Iedereen laat zich eens gaan, maar hier weten ze duidelijk niet de grens tussen u laten gaan en er óver gaan.
Dus hangt er nu een briefje aan de deur “De deur is geen toilet, niet voor honden/mensen/eender wat, danku!”. In feite heb ik er zin in er een foto van een toilet en een foto van een deur erop te hangen en eronder te schrijven “zoek de 7 verschillen”.
Echt, deze mensen verdienen echt gewoon niets van respect, nadanoppeszeroniets.
Een groot verschil. Met de nieuwe muizenplaag krijg ik maar weer eens van iedereen te horen dat het tegenstrijdig is dat ik een dégout van muizen heb terwijl mijn huisdieren twee ratten zijn. Het verschil tussen Tamme Ratten en Wilde Muizen? Tamme ratten zijn als honden: een dier dat tam gemaakt werd en zo de bondgenoot van menig mens (nu is een hond wel niet bepaald mijn bondgenoot.. Net zoals de tamme rat dat ook niet van iedereen is) Een hond stamt af van de wolf, ze zijn zelfs genetisch nog hetzelfde, maar toch zie je geen enkele hondeneigenaar enthousiast een wolf knuffelen wanneer hij er een ziet. Wel zo is het net met wilde ratten en tamme ratten, de kloof tussen tamme ratten en wilde muizen is dus heel groot.. Bovendien zijn wilde muizen allesbehalve mijn bondgenoot: ze knagen hele stukken muur kapot, bedoezelen je eten (als je zo dom bent er op te grond te laten liggen tenminste), halen je mooie kastjes om zeep, de onderkant van je zetel,… En zijn verbazend immuun voor vergif en supertalenten in het overleven van muizenvallen… In het begin van het jaar stonden hier nogal wat muizenvallen met chocolade, vond ik om de zoveel dagen al die muizenvallen leeg terug, geen muis te besporen.
Zo’n muis die je zit aan te kijken met een blik van “Haha, ik heb je toch steeds goed beet he!”, en zijn vuile sporen achterlaat in mijn kot, daar kan ik echt niets anders voor opbrengen dan walging. Kippetje en Bloempje die mij zitten te observeren daarentegen vertederen mij. Omdat ik weet dat zij tam, trouw, en lief zijn, proper zijn, mij graag hebben, mij nooit zouden bijten (tenzij er youghurt aan mijn vinger hangt, gisteren gemerkt), mij zelfs graag “oppoetsen” en niets liever doen dan bij mij zijn, en ik weet dat ik al niet meer zonder zou kunnen. Zonder muizen zou ik wel kunnen, ‘t zou hier elke dag feest zijn! Als de muizen weg zijn, danst Celine op tafel, wees daar maar zeker van!
Om de vergelijking tussen ratten en honden nog verder door te trekken: er wordt vaak gezegd dat een rat nog trouwer is dan een hond, en ik kan niet anders dan dat beamen. Je kan een rat evenveel leren als een hond (zo bestaan er agility-cursussen voor ratten), ze zijn zindelijk, je kan er ook mee naar een keuring gaan, het geeft zichzelf 2x zo vaak als een hond een volledige wasbeurt per dag, zijn vooral dol op knuffelen, hebben er niets op tegen als je hun nagels trimt, en delen geen ziektes met de mens (ze kunnen je dus niet besmetten met weet ik veel wat voor ziektes dat je je inbeeldt dat ze hebben), enz… Er zijn er zelfs genoeg die kunnen aan een leiband lopen zonder er iets op tegen te hebben, en als die leiband nodig is, is het enkel om hen te beschermen van hun eigen nieuwsgierigheid als je met hen in een park zou zitten. Bovendien is de rat een huisdier op “pocket”-formaat, overal mee te nemen
Nu, hebt ge dát al iemand zien doen met een tamme muis?? Neen, dus laat staan met een wilde 
That’s the difference
Ze zijn hier al geweest, en ze zijn terug: de muizen. Deze ochtend zag Roxanne dat er een muis naast mijn verwarming zat. Niet toevallig nét de plek waar het gat naar mijn buur zijn kot zit… Dadelijk wat gif die kant uit gesmeten, meer kan ik nu niet doen…
En dan voel je het komen… De paranoïa… Bij elk geluid draai je je bruusk om, er zeker van een muis te betrappen die op weg is naar jouw meest dierbare voorwerpen om het te bezoedelen met muizigheid. Elk plastic zakje dat je hoort kraken ben je zeker dat je een muis hoort smakelijk eten van een of ander 5 maand rot etensrestje waar je net niet bij kon bij het kuisen. Elk geluid dat je liefste propere, tamme, gezonde huisdier maakt denk je dat de muis aan de kooi is geraakt en hen dodelijk besmet met vlooien die de pest dragen (pest is verspreid door de vlo, niet de rat/muis/… Dat is hierbij dan ook ineens opgeklaard), de hondsziekte, en elke ziekte dat ze maar zouden kunnen hebben. Je begint nóg maar eens te kuisen en verschiet je een ongeluk van je eigen spiegelbeeld dat je in je ooghoek zag bewegen. Je begint te zoeken waar je in godsnaam iets eetbaars zou kunnen laten liggen hebben en doet er telkens een half uur over om je schrik opzij te zetten en een zak of wat anders weg te nemen om álles voor de 6de keer te controleren…
Slapeloze nachten, ik voel jullie komen…
